Bir gün Kuran’ı kerim okurken, Zümer sûresine denk gelmiştim. 53.ayeti beni öyle bir sarsmıştı ki, o an işlediğim günahlarım aklıma gelmişti. Korku ve ümit arasında bir yerlerde bayılacak gibi olduğumda, ‘ey nefsine zulmederek haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz sizin Rabbiniz bütün günahları bağışlayandır.’ Ayetine tutundum.
